HISTORIZON

Een terugblik naar het heden

Piet blogt

Piet blogt (56)

In dit blog doet Piet Segers, oprichter van Historizon, verslag van zijn reizen en activiteiten voor Historizon. 

dinsdag, 07 maart 2017 14:24

Obelisken, pleinen en fonteinen

Geschreven door

Hoe vaak ben ik al in Rome geweest en steeds weer nieuwe verwonderpunten. Steeds weer nieuwe ontdekkingen. Vandaag stonden we bij een nog resterend gedeelte van het aquaduct van Claudius. Als bouwwerk al zeer bijzonder maar in de keizertijd ook zeer functioneel. 84 Miljoen liter water per 24 uur vloeide via dat ene aquaduct de stad in. Wat een getallen.
Daarvoor waren we in het Colosseum geweest. Slechts 8 jaar over gebouwd. Wie deze werken en zoveel andere gezien heeft verbaast zich vast met mij over de enorme baksteenproductie die er geweest moet zijn. En dan nog alle aanvoer en verwerking van het marmer. Ik noem het maar weer verwonderpunten. Ik weet niet hoe ik het anders uit moet drukken.
Vandaag waren we op pad met Marije van der Vorm. Een historica die niet alleen de geschiedenis beheerst, verbanden kan leggen, de tijdsperiodes kan verbinden maar ook overal de weg weet en vooral niet de platgetreden paden met ons bewandeld.
Zo kwamen we ook in de Chiesa San Stefano Rotondo. De naam zegt het al een ronde kerk, op zich al heel bijzonder in Rome, maar in het ontwerp is ook een Grieks kruis opgenomen. In de kerk wel zo'n 50 fresco's die geschiedenissen uitbeelden van martelaren. Werkelijk een uniek monument waar ik nu ook voor het eerst kwam.
Na een voortreffelijk, of moet ik zeggen keizerlijke lunch gingen we met onze bus naar het oude centrum. Na een prachtige tour langs de thermen, de heuvel Palentijn en het Circus Maximus kwamen we boven uit bij het park Borghese. Vandaar een wandeling door de oude stad met als thema: obelisken, pleinen en fonteinen. Een heerlijke wandeling. Over de Spaanse trappen naar de prachtig gerestaureerde Trevi fontein. Maar daar vlakbij is een archeologisch monument. Bent u vast ook nog nooit geweest. Je gaat wat dieper onder de grond en komt in een appartementencomplex wat keizer Nero voor de bevolking liet bouwen na de brand van Rome. Die brand had hij wellicht zelf georganiseerd om ruimte te maken voor zijn immense gouden paleis, maar voor de bevolking liet hij nieuwe huizen bouwen in een ander deel van de stad. Met de uitleg van Marije konden we ons een heel goed beeld hiervan vormen. In het complex was ook een groot waterreservoir nog heel goed zichtbaar wat een indruk geeft van de waterhuishouding in dat gebied.
Na nog een bezoek aan het indrukwekkende Pantheon waren we toe aan een prachtig diner.
Voor de liefhebbers maakte ik daarna nog een wandeling terug naar het hotel door de prachtig verlichte stad.
Een dag die er mocht zijn!

maandag, 06 maart 2017 20:29

Rome

Geschreven door

Rome. Krijg ik echt nooit genoeg van. Wat een stad. We maken deze reis elk jaar. Soms ook twee keer per jaar. Altijd veel belangstelling en steeds weer verrassend.

We waren vanmiddag al om twee uur in de stad en na een verfrissende lunch hadden we nog prachtig de tijd om de Esquilijn te verkennen. Één van de beroemde 7 heuvels en best wel een klim. Van een goede kennis had ik het bericht gekregen dat het Mozes beeld van Michelangelo in de kerk San Pietro in Vincoli weer gerestaureerd is. Niets overdreven. Het staat er prachtig bij. Wat een kunstenaar was dat. Hij schijnt gezegd te hebben toen hij eindelijk het juiste blok marmer gevonden had in Carrara in Toscane dat hij het beeld daar al direct in zag. Ik hoef alleen maar de rest weg te hakken. De kerk is vernoemd naar de boeien waarmee Petrus in de Marmentijnse gevangenis was vast gezet maar het Mozes beeld trok toch wel mijn meeste aandacht. Natuurlijk bezochten we ook de Santa Maria Maggiore. Één van de vier pauselijk basilieken in Rome. Prachtig en indrukwekkend. Maar het meest genoten we toch van twee kleinere kerken uit de vroeg Christelijke tijd. De Santa Prassede, een kerk uit de 9e eeuw met zijn wel heel bijzondere mozaïeken. Zo bijzonder. Geweldig nog in de kleurschakering.

En dan ook de Santa Pudenziana. Het kerkje vind je niet zo maar. Ligt in een onooglijk zijstraatje, maar al je er bij komt begrijp je meteen dat het een heel oude kerk moet zijn. Het voorplein ligt meters beneden het huidige straat niveau. Met trappen ga je omlaag. Hier in de apsis een opmerkelijk mozaïek uit de 4e eeuw. Van zo'n kunstwerk wordt je toch wel stil. En dan te bedenken dat op deze plek dan al zo'n 1600 jaar mensen ditzelfde hebben gezien. Wonderlijk prachtig.

We hebben de dag afgesloten met een heerlijk diner in Trastevere, een wel heel gezellige wijk.

Morgen gaan we met onze gids Marije van der Vorm op pad. Gaat mooi worden.

zaterdag, 14 januari 2017 22:00

Dagtocht in Haarlem

Geschreven door

Vandaag onze eerste activiteit in 2017. Een wandeling in Haarlem. Van Bavo naar Bavo. Wel een beetje koud en soms een buitje, maar onze gids Lard van der Pal beloofde ons warm te praten. En dat maakte hij wel waar.

We begonnen bij de oude St. Bavo in het centrum. Eigenlijk het verhaal van de reformatie. Wel heel toepasselijk in dit jaar. De kerk, oorspronkelijk een middeleeuwse katholieke kerk werd tegen het einde van de 16e eeuw door de protestanten overgenomen. En dan zie je de verandering. In de kerk werd het centrum van de eredienst verplaatst van het altaar aan de oostkant van de kerk naar het centrum van de kerk door daar de preekstoel te plaatsen. De woordverkondiging werd nu het centrale deel van de eredienst. Ook kwam er een orgel. En wat voor een! Het Müller orgel, een juweeltje. Bespeelt door de 10-jarige Mozart en later ook door Händel.

Aan de buitenkant krijgt de stadsarchitect Lieven de Keij de opdracht om de kerk een wat meer protestants aanzien te geven. En dat is hem goed gelukt zonder het middeleeuwse gebouw geweld aan te doen. Eigenlijk een heel bijzondere manier om via de architectuur een stuk geschiedenis van de stad te lezen. Alles komt samen aan het eind van de 16e eeuw wat die periode zo bijzonder maakt. Andere zienswijze op de religie (inrichting van de kerk), cultuur (het orgel), het gezag (niet de Spanjaarden via Rome, maar de plaatselijke overheid), de hondenslagerskapel die wat zegt over het dagelijks leven in de stad.

Toen was het toch wel even tijd voor een warme drank. Was ook wel nodig.

Het tweede deel van de middag ging naar de nieuwe Bavo. Toen in het midden van de 19e eeuw met de grondwet van Thorbecke er een volledige vrijheid van godsdienst kwam gingen de katholieken ook weer eigen kerken bouwen. In Haarlem resulteerde dat in de bouw van de Kathedrale Basiliek St. Bavo. 

Hoe vaak ben ik hier langs gereden op de fiets of met de auto. Eigenlijk moet ik zeggen dat ik hem nooit zo heb zien staan. Dat is toch telkens weer het wondertje met een goede gids. Wat een bouwkundig juweeltje. Eigenlijk kun je deze kerk niet met een bouwstijl benoemen. Er zijn elementen van romaans, gotisch en renaissancestijl. Maar wel in een prachtig samenvloeiend geheel. Een werkelijk kunststuk van Jos Cuypers, de zoon van Pierre. En dan de symboliek en kunst in de kerk. De ramen zijn wel glas in lood maar zijn zo ontworpen dat ze veel licht doorlaten. Prachtige tableaus in de kruisgang. Steeds een mozaïek van speciaal gebakken tegels in de Porceleijne Fles in Delft. Op de St. Jan in den Bosch na de grootste katholieke kerk van Nederland. Echt een plek om nog eens weer te keren.

Kortom een waardig begin van een nieuw Historizon jubileumjaar.  Ik had het wel weer naar m'n zin en ik was zeker niet de enige. Bedankt Lard.

maandag, 05 december 2016 09:43

Van Surabaya naar Amsterdam

Geschreven door

We hadden dan wel een historische reis maar ik was nu toch wel blij met onze hedendaagse communicatie middelen. Ons vliegtuig uit Surabaya had behoorlijk veel vertraging. Hierdoor dreigden we onze aansluitende vlucht in Jakarta te missen. Via het internet kon ik Arjan bij ons op kantoor in Nederland op de hoogte houden. Via onze agent een noodscenario ingezet en op de luchthaven van Jakarta stond een aparte bus met begeleiding voor ons klaar. Direct naar de goede terminal, via sluipwegen overal tussendoor en de aansluiting gehaald.

Het was de laatste etappe van een enerverende reis. Vanmorgen nog een wandeling gemaakt door de wijk rond ons hotel. De wijk waar de Nederlandse beter gesitueerde woonden en uitgingen. Meerdere mooie huizen herinneren nog aan die tijd.

Na een mooie afscheidslunch in het hotel vertrokken we ruim op tijd naar het vliegveld. We waren gewaarschuwd voor extreme files vanwege demonstraties. Toch geen files, dus wel heel erg vroeg op het vliegveld.

Wat een reis. Een hoofd vol indrukken. Het tolt nog door elkaar. Maar ook een niet te missen ervaring. Een beetje heeft dat land Indonesië iets van zichzelf laten zien. Voor mij is Indonesië niet meer zo maar een land, maar het is een wezenlijk onderdeel geworden van mijn geschiedenis.

Met heel veel dank aan Hans Bonke die ons op verrassende plaatsen bracht. Ons lokale team van Dini, Rio en Yanti, die in hun eigen taal dingen voor ons konden regelen die anders niet zo maar gelukt waren.

Dank ook aan de deelnemers die elk op zijn of haar wijze mij steeds weer een beetje hielpen om de geschiedenis van dit mooie land te beleven.

De vliegreis is lang en ver. Zo'n 12.000 km. Van Jakarta naar Amsterdam in één lange ruk. Maar het is het mij waard, deze ervaring, meer dan waard.

zaterdag, 03 december 2016 09:28

Surabay

Geschreven door

Weer zo'n plek, weer zo'n stad waar heden en verleden zo met elkaar in contrast zijn. Nu een mooie stad, zo vriendelijke mensen, zo hartelijk, voorkomend. Ruim, veel groen.

Met het verleden bedoel ik het najaar van 1945. Over deze periode is nog weinig bekend. Nieuw onderzoek is aangekondigd. Resultaten van dat onderzoek zullen onderstaande verder inkleuren en mogelijk bijstellen. Dat is alleen maar goed.

In 1945 kwam er een einde aan de Japanse bezetting. De voormalige kampbewaarders moesten nu de Nederlanders beschermen. Tegen de afspraken in kregen veel Indonesiërs, vooral jongeren Japanse wapens in handen. De Nederlanders kwamen terug in Surabaya. Eindelijk verlost van die vreselijke marteling in de Jappenkampen. Ze kwamen terug met het voornemen om hun leven van voor de oorlog weer op te pakken. Is het hun kwalijk te nemen dat zij na alle ellende daarnaar verlangden. Maar de wereld waarin zij kwamen was niet meer dezelfde. De Indonesiërs en zeker de jongeren wilden onder geen voorwaarde weer terug naar die oude tijden. Zelfstandigheid dat zou het zijn.

Dus de Nederlanders kwamen in de volgende ellende. Mannen werden opgepakt en in de voormalige Nederlandse sociëteit gevangen gezet, vreselijk gemarteld en vele tientallen Nederlanders kwamen daarbij om. Vrouwen en kinderen werden in de gevangenis gezet. Grote aantallen, erbarmelijke omstandigheden. Het vlagincident. Ik schreef er eerder over. Voor de Indonesiërs de geboorte van hun vlag. Een geweldig, samenbindend, heroïsch moment. Ik kan daar wel iets van begrijpen. Voor de Nederlanders een ontering van wat hun heilig was, een afscheuring van het verleden, een stap in nieuwe onzekerheid. Al deze ellende, mag ik zeggen het onrecht en geweld wat de Nederlanders werd aangedaan veroorzaakte nieuwe frustratie. Na de Japanners waren nu de Indonesiërs de vijand, misschien nog gewelddadiger. De Nederlanders, wellicht (heel erg) naïef, begrepen niet dat er nieuwe tijden waren aangebroken. De slag om Surabaya begon. De Britten probeerden de uitgebroken revolutie te stoppen. 35.000 doden waren het gevolg en de revolutie was nog springlevend. De Indonesiërs lieten zien dat ze hun leven over hadden voor hun onafhankelijkheid. Toen de Nederlanders het gezag probeerden te herstellen met wat politionele acties werden genoemd was het in feite een oorlog tegen een gewelddadige vijand. Ook daarbij zijn dramatische fouten gemaakt, wat fout is moeten we niet verdoezelen, want dan kunnen we ook niets leren. Maar deze reis deed mij wel een beetje begrijpen waar dat geweld van beide zijden vandaan kwam. Het heeft mij geleerd om nog, nog voorzichtiger te zijn met het beoordelen als ik maar van één kant het verhaal hoor.

We deden meer in deze mooie stad. We maakten wandelingen en zagen veel Nederlands erfgoed. prachtige huizen, paleizen van regeerders, panden van banken en handelsmaatschappijen. We kregen een middag gezelschap van een dame van de afdeling stadsvernieuwing van Surabaya. Ze nam ons mee naar het geboortehuis van Soekarno. Midden in een kampong. Ook weer zo'n beleving om door die steegjes te dwalen. Iedereen groet je vriendelijk, kinderen zwaaien naar je. Vervolgens naar de Nederlandse begraafplaats. Ook weer zo'n bijzondere plek. Graven van zo'n 150 jaar of langer geleden. Soms ontroerende teksten. Een enorme begraafplaats. Sommige delen totaal in verval, andere delen nog in zeer goede staat. Geiten lopen daar vrij rond.

Onze begeleidster vertelde ons dat er nu een plan ontwikkeld wordt om de goede delen wat meer bij elkaar te brengen en het vervallen deel te ruimen en te gaan inrichten als een integraal onderdeel van de kampong met onder meer een speelplaats voor de kinderen. Het is even wennen aan het idee, maar ik denk dat het goed is. We bewaren een waardevolle historische plaats en gelijktijdig geven we de kampong ruimte om met name voor de kinderen betere leefomstandigheden te realiseren. Ik heb er vrede mee.

We kregen een rondleiding door ons hotel. Een mengeling van confronterende decadentie (wel mooi, maar toch) en interessante historie. We kwamen bij het torentje waar het vlagincident plaatsvond en waren in kamer 33 waar het Brits - Nederlandse gezag zich gevestigd had. Hier vonden gesprekken plaats met de Indonesiërs. Maar de actualiteit was de gesprekken steeds ver vooruit. Het geweld was niet te stuiten.

Surabaya, er is nog veel meer te vertellen over deze interessante stad. In 1677 kwam de VOC hier en bouwde een fort. Ook hier een haat - liefde verhouding met de sultan. We gaan steeds meer herkennen.

Toen in 1740 de Chinese opstand in Jakarta werd neergeslagen trokken veel Chinezen hierheen. Maar erg hartelijk ging het niet.

Genoeg over deze interessante stad. Een waardig slotstuk van een geweldige reis.

donderdag, 01 december 2016 16:05

Van Semarang naar Surabaya

Geschreven door

Een lange reis, deels per bus en deels per trein. Onze gids Yanti valt met onze groep van de ene verbazing in de andere. Zij is Aziatische groepen gewend en daar moet zij echt alles voor regelen tot het dragen van fototoestellen aan toe. Die mensen moet ze ook bij elke locatie moeizaam bij elkaar zoeken. Maar dat Nederlanders verantwoordelijkheid nemen voor hun persoonlijke eigendommen en zich ook eenvoudig aan afspraken houden is al een wondertje. Maar het toppunt is wel dat wij door de stad willen lopen, overal even naar binnen kijken. En dat in plaats van in een bus zitten en vanuit de raampjes foto's maken. Haar verbijstering slaat langzaam om in respect. We worden vrienden en met ons meereizend beseffen we beide dat in ons land niet alles verteld is wat wij hier hebben gedaan en dat in haar land niet alles verteld wordt wat zij hebben gedaan. Ik vind dat wel een boeiend resultaat van onze reis.

Een stuk tolweg laat ons flink opschieten en het prachtige en vooral afwisselende landschap houd mijn aandacht gevangen.

Een stop maken we in Magelang. Hier kwam een eind aan de Java oorlog waar ik eerder over schreef. We zijn bij het huis van de resident, de hoogste Nederlandse gezagdrager in dit deel van Java. Een prachtig huis met een grote overdekte veranda en een werkelijk schitterend uitzicht.

De plek waar het gebeurde is eigenlijk een kleine kamer. De schoenen moeten uit voor we naar binnen mogen. In deze kamer spraken generaal de Kock en prins Diponegoro met elkaar over het beëindigen van de oorlog. Toen het onvoldoende opschoot volgens de generaal nam hij de prins gevangen en liet hem naar Makasar brengen waar hij in ballingschap gestorven is. In de kamer hangen sterk geromantiseerde schilderijen die de gebeurtenis willen uitbeelden. Toch wel weer zo'n plek die iets van onze geschiedenis laat zien. Gezien de moeite die we moesten doen om de man met de sleutel te vinden, geen plek waar veel mensen komen. Toch wel heel fijn dat Hans Bonke deze plekken weet.

Verder gereden naar onze lunchplek in een klein parkje met waterval en riviertje en de big five als stenen dieren. Slaat nergens op maar toch origineel.

We zijn ruim op tijd op het station. De reserve tijd vanwege extreme files hadden we niet nodig. De trein brengt ons weer verder. Door het mooie Javaanse land naar onze bestemming.

En die bestemming is ook weer bijzonder. Taxi's brengen ons van het station naar het hotel Majapahit. Dat is geen naam die historici doet opveren. Maar de oorspronkelijke naam was het Oranje hotel. En ja dat was het hotel, de plek van het vlagincident in 1945. Het begin van de Indonesische vrijheidsstrijd. Hier hesen ze de vlag waar de blauwe baan was afgescheurd. Rood wit was de vlag geworden van Indonesië. Op die plek zijn we. Toch weer iets van de historische sensatie!

woensdag, 30 november 2016 16:02

Semarang

Geschreven door

Van de steden die we bezochten vind ik deze wel de aangenaamste. Meer ruimte, schoner, wat beter onderhouden, best veel groen en toch ook wat minder druk.

Het hoofdgebouw van de Indonesische spoorwegen noemt met het gebouw met de duizend deuren. Zelf ben ik veel geweest in het hoofdgebouw van de Nederlandse Spoorwegen in Utrecht. Veel heb ik door dat gebouw ge(ver)dwaald. Vol trots vertelde men mij daar dat het grootste bakstenen gebouw van Europa is en zeker het is een imposant en machtig bouwwerk. Maar dit hoofdgebouw van de spoorwegen in Indonesië is toch nog wel iets anders. Wat een prachtig, stijlvol complex. Veel glas in lood ornamenten, prachtige trappenhuizen, eindeloze gangen met aan weerzijde kamers. En inderdaad de duizend deuren (in ieder geval wel veel). Prachtig!

Zo in 1873 was men begonnen met de aanleg van een spoorweg. Vanuit Semarang, wat de belangrijkste haven was, het binnenland in. Vooral voor het transport van suiker. Het net breidde zich steeds verder uit en in 1906 werd dit hoofdkantoor gebouwd aan het toenmalige Wilhelminaplein. Na de Eerste Wereldoorlog nam het belang van Semarang langzaam af.

We zijn aan het Wilhelminaplein. Althans zo heette het in de Nederlandse tijd.

Midden op het plein staat ook weer een monument uit de Indonesische vrijheidstrijd. In oktober 1945 behaalden de Indonesiërs in de slag om Semarang een overwinning op de Japanners. Dat wordt hier herdacht. Maar ik heb mij voorgenomen om het vandaag verder niet over oorlog te hebben.

Aan het plein had de gouverneur zijn landhuis en prachtige gebouwen staan er nog steeds om het plein. Ook is daar de bisschopskerk. Een imposant gebouw met een bijzondere architectuur. Vooral de bijzondere toren valt op.

We laten ons vervolgens verplaatsen naar de oude wijk van Semarang. Maar eerst koffie met gebak in Toko Oen. Een bijzonder gezellig ingericht restaurant wat al 80 jaar door de familie Oen gedreven wordt. Ook weer zo'n juweeltje.

Na de koffie naar het station waar onze wandeling door het oude gedeelte van de stad begint. Het station zelf is ook een mooi gebouw. Hans Bonke vertelt ons over het ontstaan van de stad. De stad is gebouwd op gedurende honderden jaren aangeslibde grond vanuit de zee. Dus de stad ligt erg laag. Bij hevige regenval (en wij hebben ervaring dat een tropische bui toch nog heel wat anders is dan een plensbui in Nederland) loopt een deel van de stad en ook het station onder water. Om dit te regulieren ligt er voor het station een enorme wateropvang in de vorm van een heel grote vijver.

We lopen de oude stad in. Hier toch wel heel veel verval. Bedrijfspanden en kantoren door de Nederlanders verlaten na het midden van de vorige eeuw staan nu in alle rust te vervallen. En sommige panden maken daar haast mee.

Een prachtig monument is nog wel de Blendukkerk. Een prachtige koepelkerk uit 1793. Toch ook weer een plezier om daarin rond te lopen; de predikantenborden te bekijken en verschillende details op de foto te nemen. Tegenover de kerk staat de voormalige predikantswoning. Nu het restaurant Ikan Bakar Cianjur waar we een heerlijke lunch gebruikten. Het is wat Hans Bonke ons steeds voor houdt: restaureren heeft alleen maar zin als het gebouw daarna een bestemming krijgt. Bij leegstand in de tropen slaat het verval weer heel snel toe. De verdere wandeling door de oude stad gaf veel verval te zien. Het gebouw van de KNSM staat er nog, met de nadruk op nog. Daar tegenover het gebouw van de KPM. Niet veel beter. Door de open ramen konden we de loketten nog zien. In de groene verf, raampjes om post en pakketten door aan te geven en nog veel glas in lood. Toch wel heel jammer dat dit alles zo maar vergaat. Een verrassing was wel de geschutswerkplaats van de VOC. Heel goed als VOC gebouw herkenbaar. Tegen het gebouw aan en deels erin was nu een complete Kampong ingericht. Ook een vorm van hergebruik maar dat bedoelde ik nu ook weer niet.

Kortom een mooie en interessante dag in Semarang waarbij onze Hans Bonke ons heel veel liet zien en horen.

dinsdag, 29 november 2016 22:52

Van Yogyakarta naar Semarang

Geschreven door

Soms brandt een enkele regel zich onuitwisbaar in: "zij waren nog zo jong".

We stonden op het ereveld Kalibanteng bij Semarang. Meer dan 3000 slachtoffers van de Japanse interneringskampen. Heel veel vrouwen, maar in het hart van het veld de kinderen. Een dag oud, 3 jaar, alles even aangrijpend. Daarvoor waren we in Ambarawa geweest. Daar naast de katholieke kerk moest het kamp 8 gelegen hebben. Al gauw had onze gids Yanti iemand gevonden die ons in contact bracht met een kloosterzuster. Nog een kleine groep nonnen zorgt hier voor een basisschool en een ziekenhuis voor de allerarmsten. We werden allerhartelijkst ontvangen en meegenomen naar de tuinen achter het klooster. Daar werden ons de gebouwen gewezen waar de 2000 vrouwen en kinderen gezeten moeten hebben. Toen grote ruimten, nu onderverdeeld in kleinere vertrekken. Maar het beeld was goed te vormen. Velen die hier door ondervoeding of ziekte bezweken zijn hebben hun graf op Kalibanteng.

Het was zo'n dag dat de spreuk van Erasmus waar bewaarheid werd: Oorlog is aangenaam voor die het nooit heeft meegemaakt.

Want over oorlogen ging het veel vandaag. we reden door het gebied waar de Java oorlog gewoed heeft. In wat wij de Franse tijd noemen waren de Britten in Indonesië gekomen en hadden daar het gezag gevestigd wat enige tolerantie kende. Toen in 1816 de Nederlanders terugkwamen werd het gezag hersteld. Lokale vorsten begonnen een opstand wat leidde tot de Java oorlog. Langdurig en uitputtend. Door het aanleggen van forten op verschillende locaties wisten de Nederlanders het verzet steeds meer te breken en in 1830 gaven de laatste strijders zich over. Tot 1940 bleef het relatief rustig. Toen de Japanse bezetting waarvan we de gevolgen hebben gezien.

Na de capitulatie van de Japanners in 1945 kwam er een nieuwe fase. Ik neem maar grote stappen.

Vanaf de kerktoren schoten Indonesiërs op het kamp wat daar achter lag. Weer doden en gewonden.

De Britten kwamen om de kampen te bevrijden en de mensen naar betere oorden te brengen. Maar nu begon meteen de Indonesische vrijheidsstrijd. Een enorm monument met daaromheen heel veel oorlogsmaterieel herdenkt die eerste overwinning van de Indonesiërs op de Britten. Een monument voor de onafhankelijkheidsstrijd.  

Ook in Ambarawa staat een heel groot fort. Nu fort Willem I maar oorspronkelijk fort Ontmoeting, gebouwd in 1746. We konden er niet in, nu militair terrein, maar toen we er omheen reden kregen we een goede indruk van de enorme omvang van het fort. De naam Ontmoeting komt omdat hier de Gouverneur van Imhoff de sultan ontmoette.

Even verder langs deze weg kwamen we bij fort Willen II. Geheel gerestaureerd en zeer goed herkenbaar. Deze forten zijn in de 18e eeuw gebouwd om mogelijke invallen van Europese concurrenten (lees Engelsen) te kunnen afslaan.

Kortom we reden over een weg die van groot belang was in de VOC tijd als verbinding tussen de belangrijke haven van Semarang en de zetel van de gouverneur van dit deel van Java in Yogyakarta. 

Maar ook een weg met verhalen van oorlog, van onmenselijke interneringskampen en van graven van kinderen "Zij waren nog zo jong".  

Pagina 2 van 5